پارازیت اما خطی

ما همه روزه بخش زیادی از وقت خود را به ارتباط برقرار کردن با دیگران می‌گذرانیم، تا هر چه بیشتر بتوانیم نیازهای خود را بیان و نیازهای دیگران را درک کنیم. توانایی ارتباط موثر به ما کمک می‌کند تا با دیگران ارتباط مفیدی داشته باشیم و با غلبه بر خجالت، نظرات خود را برای دیگران ابراز کنیم. اگر این مهارت را کسب کرده باشیم، در مواقع لازم می‌توانیم با تقاضاهای نامناسب دیگران مخالفت نمائیم. تقاضای کمک و راهنمایی از دیگران در مواقع ضروری، از عامل‌های مهم یک رابطه سالم است. ابراز وجود، گفتگو، امتناع، غلبه بر خجالت و گوش دادن، اجزای توانایی ارتباط موثرند. همه ما برای برقراری ارتباط با دیگران، صرف نظر از این که چقدر با آنها صمیمی یا ناآشنا هستیم، با صحبت و گوش کردن «گفتگو» ارتباط برقرار می‌کنیم. همکلاسی‌ها، دوستان، آشنایان و خانواده همه جزو شبکه گسترده ارتباطی ما هستند که امکان پذیرش، آرامش، دانستن و احساس بهتر را برای ما مهیا می‌کنند. بهبود در کیفیت روابط این شبکه، یکی از روش‌های بسیار مهم برای رسیدن به سلامت روان است. ضعف در مهارت‌های اجتماعی منشأ بسیاری از آسیب‌هاست، از جمله ترک تحصیل، کم‌سوادی، نداشتن موفقیت تحصیلی، خشونت، بزهکاری و اعتیاد. به طور کلی، ضعف در مهارت‌های اجتماعی همچون توانایی برقراری ارتباط موثر، علت رفتارهای پرخاشگرانه یا گوشه‌گیری و انزواست. در واقع ارتباط مفهومی است که از درون فرد برخاسته و به دیگران راه یافته است، و از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. اولین جزء اصلی ارتباط، تفهیم است و تفهیم یک فرآیند دو طرفه است، یعنی فرد هم معانی پیامی را که می‌خواهد انتقال دهد باید بداند و بفهمد و هم بتواند مخاطب خود بفهماند که چه می‌خواهد بگوید و منظورش چیست. ارتباط به تسهیم هم نیازمند است که دارای جوانب مختلفی است. گاهی غذای خود را قسمت می‌کنیم، یا خبری را که شنیده‌ایم به دیگران می‌گوییم، گاهی شادی و عواطف یا مشکلات و سختی‌ها و ناراحتی‌های خود را با آنها در میان می‌نهیم و به این طریق آنان نیز حمایت‌های عاطفی خود را با ما در میان می‌گذارند تا ما احساس آرامش کنیم.